شنیدن در میان سنت‌ها
قانون با حافظه‌ای دیرینه از راه می‌رسد. صدایش تاریخ‌ها، مکان‌ها و شیوه‌هایی از شنیدن را با خود دارد که نمی‌توان آن‌ها را به‌سادگی از ساز جدا کرد.
برای من، کار با سنت به معنای ثابت نگه داشتن موسیقی نیست؛ یعنی با دقت به آنچه از پیش حاضر است گوش بدهم و بعد بگذارم با آدم‌ها، فضاها و پرسش‌های تازه روبه‌رو شود. این دیدار اغلب از بداهه‌نوازی آغاز می‌شود؛ فضایی که در آن نوازندگان می‌توانند به یکدیگر پاسخ دهند، بی‌آنکه دقیقاً بدانند موسیقی به کجا می‌رود.
سنت همچون ماده‌ای زنده
سنت‌های مُدال ایرانی همچنان به شیوهٔ شنیدن من از ملودی، کشش و زمان شکل می‌دهند. در همان حال، آهنگسازی معاصر ساختارهای دیگری پیش می‌گذارد که می‌توان این مصالح را از راه آن‌ها کاوید.
هدف این نیست که دو جهان موسیقایی را کنار هم بگذاریم؛ پرسش جذاب‌تر این است که در فضای میان آن‌ها چه چیزی می‌تواند پدید آید.
«یک هویت موسیقایی ناچار نیست میان ریشه و حرکت یکی را برگزیند؛ می‌تواند هر دو را با خود داشته باشد.»
سنت همچون ماده‌ای زنده
سنت‌های مُدال ایرانی همچنان به شیوهٔ شنیدن من از ملودی، کشش و زمان شکل می‌دهند. در همان حال، آهنگسازی معاصر ساختارهای دیگری پیش می‌گذارد که می‌توان این مصالح را از راه آن‌ها کاوید.
هدف این نیست که دو جهان موسیقایی را کنار هم بگذاریم؛ پرسش جذاب‌تر این است که در فضای میان آن‌ها چه چیزی می‌تواند پدید آید.
